سنتوری می توانست فیلمی در خور توجه باشد . ولی داریوش مهرجویی نتوانسته است به مقصودهایی که به نظر می رسد دست یابد . بسیاری از افراد بدون توجه به محتوای یک اثر و صرفا بدلیل اسم تولید کننده ، به تعریف و تمجید از آن می پردازند. مهرجویی نیز از جمله افرادی است که به سبب برخی فیلمهای سنگین و قابل توجه ، هر چه بسازد مورد پسند واقع می شود که البته صحیح نیست .
سنتوری قصه تکراری دارد و هیچ چیز نویی در آن نیست الا ضعف و کاستی . مهرجویی باید با یک داستان نو مقاصدش را برای بیننده بیان کند. اما شاهد هستیم با همان قصه های کلیشه های از جمله ماجرای عدم صدور مجوز برای یک آلبوم ، که قبلا هم در یکی دو فیلم بکار گرفته شده وبود .(مانند پر پرواز ) قصد دارد فیلمی بسازد . مهرجویی میتوانست و باید از یک سوژه نو برای مقاصدش بهره می برد. سنتوری یک داستان کسل کننده و تکراری دیگر ، که همان معتاد شدن یک فرد و دریوزگی او برای مواد و در نهایت خوابیدن و ترک اعتیاد اوست را در بطن خود دارد . شخصا فکر میکردم با معتاد شدن نوازنده ، مهرجویی دری نو برای داستان خود باز خواهد کرد و بیننده را به نوع بدیعی برای رهایی شخص معتاد همراهی خواهد کرد .ولی قصه تکراری گفته شده باز هم در سنتوری وجود دارد و سنتوری هیچ فضای منحصر بفردی را به روی مخاطب نگشوده است .
اگر بخواهیم مهمترین هدف مهرجویی را برشمریم شاید به سبب دیدگاههای ما ، پرداختن وی به موسیقی و احتمالا آن هم از نوع اصیلش و مشکلات فراروی آن می باشد .ولی در همین راستا باز هم سنتوری ماجرای عشق و عاشقی کذایی و تکراری دارد وآن قصه عشق میان معلم و شاگرد است که در خیلی از فیلمها دیده شده است و مهرجویی با آن همه سابقه هنوز روی این موضوع مکرر انگشت گذارده است.
.... و از همه مهمتر و بدتر سنتور نوازی فیلم سنتوری است که شلیک آخر را به این فیلم انجام داده است. سنتور در دست معتاد ، سنتورنوازی ایستاده و سنتور در موسیقی پاپ و مجالس عروسی و عیش و نوش . در تاریخ سنتور کسی سراغ ندارد که استادی سنتور را ایستاده نواخته باشد و قوز کرده باشد . آداب و اصول سنتورنوازی و شیوه نشستن و مودبانه در ابتدای همه کتب آموزشی سنتور آورده شده است و نشان از تعالی این ساز دارد . اما در این فیلم به کرات سنتور در فضاهایی نامناسب و با طرزی نادرست نواخته میشود.
با نگاهی به اساتید سنتور نواز دیده می شود که این ساز توسط افراد بزرگ و بزرگ منشی نواخته شده است . به عبارتی سنتور را افرادی متشخص باید بنوازند و یا حداقلش این است که برای مملکت ما که قرار است بسیاری از افراد که به خوبی با این ساز و بطور کلی با موسیقی اصیل آشنا نیستند بهتر است اینگونه القا شود . ولی در این فیلم سنتور نواز فردی چنین نیست . به عبارت واضح تر اگر قرار است مهرجویی مساله حساس موسیقی آن هم از نوع اصیلش بپردازد ، با تنگ نظری ها و اعمال سلیقه هایی که شده است و اکثر مردم با ساز و نوای ایرانی آشنا نیستند ، چقدر شایسته است همه چیز در مورد این موسیقی متعالی ، متعالی باشد . به خصوص نوازنده اش .
واما در مورد عدم صدور مجوز باید ذکر کرد ، در همین مملکت با قوانین من درآوردی خودش در مورد موسیقی ، بعید است به نوازندگی سنتور مجوز ندهند مگر آنکه سنتور غیرواقعی مبتذل نواخته شود ویا اینکه در راستای موسیقی های رپی و پاپی با سازهای غریب دیگر و مناسب آن فضا نواخته شود . احتمالا علی سنتوری ، این ساز را چنین نواخته که مجوز نمیگیرد و بعد می رود و معتاد می شود.
در این فیلم سنتور در یک موسیقی پاپ و غربی بکار برده میشود .بدیهی است سنتوردارای مقامی والاتر و بالاتر از آن است که چنین کاربری پیدا کند و ثانیا مقصود باید در همان راستای کاربرد بیبشتر سنتور بکار رود. پرسش اساسی این است که چه مقدار از سنتور در چنین فضایی استفاده می شود ؟ بحث تلفیق سازها چه غیر ایرانی و چه ایرانی می تواند خوب باشد(کاری که مسعود شعاری به ظرافت و زیبایی در مورد سه تار انجام داده است) . ولی برای اینکار باید خیلی مواظب بود. چرا که در اذهان اینگونه متبادر شد که بین موسیقی موجود در فیلم و سنتور ارتباط وجود دارد ، درحالیکه به طور کلی سنتور مجانستی با چنین حال و هوایی ندارد .
لازم به ذکر است من از علاقمندان کارهای مهرجویی هستم و در هنگام اکران فیلم هامون که سالهای سال پیش بود ، بیش از شش بار از این فیلم دیدن کردم. اما سازنده بزرگی نظیر مهرجویی با پیشینه ارزشمندی همچون گاو(۱۳۴۸)، هامون(۱۳۶۸) ، مهمان مامان(۱۳۸۲) و ... انتظار بسیار فراتری میرفت و از اردوان نیز چنین نگرشی در یک فیلم به ساز سنتور بعید بود . سنتوری میتوانست در قالبی نو و بدیع با همان گرایش موسیقی اصیل ، نه موسیقی دیگر و با فضایی واقعی تر و ملموس تر ، به موسیقی اصیل و ساز سنتور بپردازد و تنگناهای این مورد را بررسی و کنکاش کند . بسیاری از مردم با سازهای موسیقی اصیل آشنا نیستند و بسیار بهتر بود که این فیلم با همین مقاصدی که داشت در این راستا ساخته می شد . نهایتا اینکه تعالی موسیقی اصیل در این فیلم در نظر گرفته نشده است و در قیاس با کار ارزشمند و تاریخی استاد علی حاتمی در فیلم کم نظیر دلشدگان ، برای مهرجویی نمیتوان نمره قابل قبولی لحاظ کرد .
نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1387ساعت توسط بیداد
| 
افاضه را نامبرده در نشست بررسي موسيقي رسانه و موسيقي در رسانه که متاسفانه با حضور ، حميدرضا نوربخش مديرعامل خانه موسيقي، شاهين فرهت، اكبر آزاد، حسين يوسفزماني، امير بكان، مصطفي پورتراب، محمد سرير، احمدعلي راغب و تني چند از هنرمندان و منتقدان موسيقي در خبرگزاري مهر برگزار شد، نطق نموده است .
گروه موسیقی طلوع متشکل از مهدی مبتقا (آواز) ، آرش کامور(کمانچه ) ، مهدی رستمی (سه تار و شورانگیز) و سپهر حمزه لو (تنبک) طی روزهای ششم و هفتم دیماه سالجاری ، کنسرتی را درمجتمع فرهنگی هنری همدان به اجرا گذاشتند . این افراد تعلیم دیده در محضر بزرگترین اساتید کشور بوده که در انتهای این گزارش مشروحا معرفی گردیده اند . قطعات
رسانه به اصطلاح ملی ، با برنامه های بی ارزش
یقی ملی ما به دنیا عرضه شده است ، اینک توسط رسانه ملی!! به سخره گرفته میشود .
و آلبومهای بازیگران و هنرمندان داخلی و خارجــی 
کودکان و نوجوانان به مدت 5
از آنها تکه چوبی می دهد و از آنها می خواهد که چوب را بشکنند.فرزندان چوب را می شکنند. پدر چوبی بر چوب قبلی اضافه می کند و از آنها می خواهد که هر دو چوب را با هم بشکنند واين کار را تا چند چوب ادامه می دهد. وقتی تعداد چوبها به شش يا هفت می رسد، کسی از فرزندان، حتی زورمندترين آنها به رغم به کار بردن تمامی توان خود قادر به شکستن دسته چوب ها نمی شود . اينجاست که پدر روبه فرزندان کرده و می گويد : اگر با هم متحد باشيد کسی نمی تواند شما را بشکند و همه گاه اعتبار و منزلت خودتان را داريد.به گمانم روزی که استاد حسن کامکار داشت زندگی را بدرود می گفت اين قصه در ذهنش جولان می کرد و می دانست که پراکندگی و تفرقه چه مصيبت بزرگی است و با آدمی چه می کند . پس او هم فرزندانش را پيش خود نشاند و توصيه هايی کرد که تا به امروز که 
اکبر شاهی و حبيب سماعی، کمانچه را نزد حسين خان اسماعيل زاده، ضرب را نزد حاجی خان ضربی، نی را نزد اکبر خان، تار را نزد استاد علينقی وزيری، سه تار را در مکتب استاد ميرزا عبدالله و غلامحسين درويش به کمال رساند. 
قی بود. وقتی ساز یاحقی را می شنیدم، دیگر چیزی نمی توانستم گوش کنم. او هم برای ما اشتراوس بود و هم پاگانینی.
