اخیرا مجید اخشابی کنسرتی در همدان برگزار کرد . حکایت جناب مجید اخشابی از آن حکایتهاست که تحلیلش برای من دشوار است . مجید اخشابی را وقتی شناختم که صدای او را در رسانه غیر ملی شنیدم . احتمالا درتیتراژ یکی از سریالهای تلویزیونی بود . صدایش برایم دلنشین آمد . پس از آنکه کارهای بیشتری از او در این رسانه شنیدم متوجه شدم که وی یک خواننده پاپ بوده و کسی است که در این وادی فعالیت میکند . احساس کردم او متفاوت تر از بقیه پاپی ها است . آهنگها و ترانه هایش خیلی بدیع بود . برخی از کارهای او را بسیار پسندیدم و اشتیاق عموم را نیز به این خواننده دریافتم . مجید اخشابی بسیاری از آهنگسازیهای کارهایش را نیز خود انجام میدهد . عکسهای او را به شیوه همه خوانندگان پاپ با فیگورهای مخصوص بخودشان در فروشگاههای آلبوم موسیقی می دیدم . علاقمندی جوانان و نوجوانان نیز به سبب پخش بسیاری از آهنگهای او در برنامه های مختلف رادیو و تلویزیون می شد به سادگی مشاهده کرد . به اینها اضافه کنید حضور او را در مراسم های مختلف و بخصوص جشنهایی که از تلویزیون برگزار میشد و اخشابی به عنوان خواننده برای حضار و دیگران میخواند . 
... تا اینکه در آلبوم با ستاره های همایون شجریان با نهایت تعجب دیدم که سنتور آلبوم را اخشابی نواخته است . ابتدا فکر کردم شاید تشابه اسمی باشد و این شخص دیگری است که پس از کمی جستجو فهمیدم ...نخیر... این همان اخشابی خودمان است .بیشتر تحقیق کردم و دیدم اخشابی در آلبوم بوی باران استاد شجریان هم سنتور نواخته است . بیشتر از پیش برایم سوال بر انگیز شد که چطور می شود اخشابی در این دو وادی که با هم سنخیتی ندارد فعال است ؟ البته اینگونه پیداست که هیچ ایرادی بر این روش وارد نیست و اخشابی نشان داده است در هر دو جبهه سرآمد و فعال است و هر دو را به صورت حرفه ای و سطح بالا اجرا میکند . اما سوالات اساسی برای من این است که چگونه می شود شخصی در نوازندگی یک ساز سنتی و اصیل (با پیشینه صدها سالی که ساز دارد) در حد اعلا کار کند آنگاه بیاید و در پاپ خود را به جامعه معرفی کند ؟ کسی که در سنتور نوازی تمرینات شخصی با گذشتگانی همچون ردیف میرزاعبدالله و موسی معروفی ونجاهی وپایور و صارمی و اینگونه اسامی دمخور بوده است بیاید وجه پاپ را برای خود برگزیند ؟ قطعا اخشابی در گیر و دار یادگیری سنتور در وادی گوشه ها و دستگاهها و آوازها به دنبال ابوعطا و شور و نوا و گوشه رامکلی و شهناز وجامه دران و از این قبیل بوده است و نواهای دلنشین و چهارمضرابهای متعالی موسیقی اصیل را نواخته است . اما همه را جا میگذارد و در جامعه یک پاپیسم معرفی میگردد! .عجیب تر اینکه در وبلاگی دیدم که نوشته بود اخشابی در نوازندگی و ساختن سازهای تار و سه تار دارد که واقعا مایه شگفتی است .
وقتی دربرنامه صندلی داغ سالهای گذشته ، دیدم همه مباحثه و سوالها بر روی خوانندگی پاپ اخشابی است وفقط بخش کوتاهی در حد چند ثانیه هم مبحث به سنتور نوازی او آن هم به صورت اتفاقی پرداخته شد بسیار اندوهگین شدم که چرا باید توانایی و کارهای اخشابی در موسیقی سنتی پشت دیوار عظیم و سترگی از موسیقی پاپ پنهان باشد . اصلا چطور میشود که شخصی در این سطح نوازندگی ساز اصیل سنتور که با افراد بزرگی کار کرده است و شخص استاد مسلم آواز شجریان بزرگ در کارهای خود و پسرش و دیگران نیز همچون نوید دهقان در آلبوم بی گاه و از وجود او استفاده میکند این وجه هنر ملی ایرانی خود را در هیاهوی موسیقی نه چندان ریشه دار پاپ حذف نماید؟
گفتم زکجایی تو، تسخرزدوگفت ای جان نیمم زترکستان،نیمم زفرغانه
نیمم از آب و گل، نیمــم ز جــــــــان و دل نیــمم لب دریا، نیمم ز دردانه
نوشته شده در جمعه هفدهم آبان 1387ساعت توسط بیداد
| 
آهنگسازی قوی و نوازندگی های خوب گروه همچنان نقطه قوت نوید دهقان و همکارانش بود . با این وجود کلیت کارهای نوید دهقان مشابهت زیادی به هم دارد و تنوع کمتری در آنها دیده میشود . به خصوص ریتم تصانیف با وجود جذابیت و زیبایی هر یک ، بدلیل آنکه یکی پس از دیگری اجرا می شد و شباهتهایی نیز در آن وجود داشت دارای یکنواختی بود . نکته مثبت دیگر استفاده فراوان و قابل توجه از شعر نو در آوازها و تصانیف بود که به طرز ماهرانه ای ساخته شده بود و باعث نشد که شنونده نقصی در شعر نو و موسیقی ایرانی مشاهده کند . تصنیف هوای آفتاب نیز بسیار زیبا اجرا گردید و با تکرکرارمورد توجه قرار گرفت . تصنیف انتهایی برنامه نیز جزو همان کارهایی بود که سال گذشته نیز اجرا شد . این تصنیف نیز بسیار زیبا و خوب اجرا گردید . سالار عقیلی نیز به خوبی از عهده خواندن تصانیف بر آمد و صدایش همچنان او را یاری کرد . هرچند معتقدم تحریرهای وی کمی با تحریرهای واقعی یک خواننده موسیقی اصیل تفاوت دارد و آن تحریرهای ناشی از لرزش فک است .
