فکر
کنم منو میشناسید. ولی باز خودم رو معرفی میکنم. من از
شاگردای استاد مجید ناظم پور هستم که تو دانشگاه آزاد اسلامی واحد
بافق
معماری میخونم .
دانشگاه
ما دانشکده هنر نداره ولی یه ساختمون به اسم ساختمون
فرهنگی هنری داره. از وقتی وارد این دانشگاه شدم اعلامیه های مختلفی رو
میدیدم
که هنر مندای مختلف رو به فعالیت دعوت میکردن. خلاصه منم با خوشحالی از
اینکه
فعالیت های هنری تو این دانشگاه رونق داره به فکر تشکیل یه گروه موسیقی سنتی
افتادم.
خوشبختانه چند روز بعد هم با یه همکلاسی آشنا شدم که
به ساز دف تسلط کامل و به ساز دیوان اشراف داشت و قسمت هایی از
ردیف رو بلد بود .
با
هزار امید و آرزو وارد دفتر فرهنگی هنری شدم. مسئول این بخش
حجت الاسلام والمسمین - آقای علیزاده- بود که یه دفتر
دار داشت. ما تصمیممون رو با این دفتر دار در میون گذاشتیم و ایشون
گفتند
که گویا تا سال 82 یه گروه به اسم آژنگ فعالیت هایی داشته ولی بعدا مسئولان
فرمودن
مگه اینجا دانشکده هنره که دانشجو ها ساز به دست میان دانشگاه؟ و گروه موفق
آژنگ
که تونسته بود با با برگزاری چندین کنسرت در دانشگاه و شهر بافق، فضای شهر رو عوض
کنه به همین سادگی منحل میشه.
بعد
از این گفت و گوهای امیدوار کننده به دیدار حاج آقا مشرف شدیم و ایشون هم
فرمودند که طبق بخشنامه دکتر جاسبی چون ما دانشکده هنر
نداریم نمیتونیم فعالیت موسیقی داشته باشیم. بنده هم خدمتشون عرض کردم
که
چطوره که فعالیت هایی مثل عکاسی، خوشنویسی، نقاشی، معرق و ... داریم و فقط
موسیقی
نمیتونیم داشته باشیم؟ و گفتم شما که این قدر به نامه های رمانتیک دکتر
جاسبی
پایبندید چرا به ما که طبق بند 3-1 آیین نامه نقل و انتقالات دکتر
جاسبی مجاز به گرفتن انتقالی هستیم، انتقالی نمیدید؟ چطوره که جناب
رئیس جمهور موسیقی رو والاترین هنر ها میدونن و شما به همه
فعالیت های هنری مجوز میدین به جز موسیقی؟ مگه مقام رئیس
جمهور از دکتر جاسبی پایین تره؟!(به خاطر این سوال آخر از وبلاگ بیداد
ممنونم)
برای
این چند تا سوال هم جواب واضحی نگرفتم و فقط فرمودن که در صورتی
این
کار امکان پذیره که جناب رئیس دانشگاه امر کنند که به شما مجوز بدم و این کار
با
مسئولیت ایشون انجام شه(فکر کنم به فساد هایی که ما میخوایم با کنسرتمون رواج
بدیم
اشاره داشت). در ضمن خاطر نشان کردن که حتما باید امر بشه و حتی در صورت
درخواست
مساعدت و ... هم این مسئولیت خطیر رو به عهده نمیگیرن.
هی...جوونی...
امروز
سه شنبه به دفتر رئیس رفتیم و از دفتر دارشون برای شنبه صبح(!) وقت ملاقات
گرفتیم
تا بلکه یه فرجی بشه.
برامون
دعا کنید تا این کار انجام شه. اگه بشه قول میدم عکس ها و
کلیپ های اولین کنسرتمون رو(تصویری یا صوتی) به مدیر وبلاگ تقدیم کنم
تا
به دستتون برسونه.
نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم مهر 1388ساعت توسط بیداد
| 
کمتر کسی تصور میکرد استقبال از این آثار تا این حد باشد.درست در بحبوحه اتفاقات پس از انتخابات بود و حتی شنیده شد که شجریان برای جلوگیری از هر گونه رویداد غیرقابل کنترلی، قید ضبط در استودیوهای عمومی را زده و بیش از صد میلیون تجهیزات را به درون دلآواز برده تا این کارهای جدید را آنجا ضبط کند.شجریان به فاصله کمی رندان مست را منتشر کرد.
اسناد و آثار به جاي مانده از استادان متقدم،آثار صوتي، عکس و فيلم و تدوين دقيق اين موارد به طوري که موسيقي ايراني را به عنوان يک هنر والا که هزاران سال در متن زندگي مردم ايران استمرار داشته است، نشان دهد، تهيه کند و گاه براي کوچک ترين موضوع و نکته يي بارها يک کلمه را تغيير مي داديم و مثلاً از ميان ده ها ساعت فيلم فقط دقايقي را انتخاب کرده ايم.» 
ها بود و همه ما وطن دوست و آرمان گرا بوديم. فرهنگ ايران زمين را با همه نارسايي هايش دوست داشتيم و همه با هم تلاش مي کرديم لاشه فروپاشيده موسيقي ايراني اصيل و ناب هنري را با برداشت جديد و پويا به مقام والاي خود برسانيم.
بود که هريک به اندازه توان مان تلاش کرديم و در راه احياي موسيقي کشورمان زحمت کشيديم تا پرچم پرافتخار ملي ايران زمين را در ايران و بيرون مرزها برافراشته نگه داريم. با اينکه تعداد ما زياد نبود اما آنچه جاودان مانده و به بخشي از خاطرات ملي ما تبديل شده، نتيجه کار همين گروه از موسيقيدانان بوده و هم اکنون نيز در ميان انگشتان و حنجره جوانان ما در حرکت است.
ا جايي که به حرف هيچ يک از دوستان نزديکش گوش نمي داد. هنگامي که شادروان ناصر فرهنگ فر را خاک مي کردند گفته بود «نوبت بعدي من خواهم بود». او ديگر رمق زندگي کردن در سختي ها و بي مهري ها را نداشت. باشد که جوانان اهل موسيقي ما که راهي اين حرفه مي شوند بدانند که هنرمندان زاييده رنج زمان هستند و بايد از دشواري هاي زيادي عبورکنند. بايد توجه داشته باشند اين ذات آتشين هنر ماست که گرم کننده زندگي ما خواهد شد. بايد مراقب سلامتي روح و جسم مان در هر شرايطي باشيم. هنرمندان متعلق به مردم هستند و خلاقيت و طول زندگي آنها بايد مراقبت شود. دولت ها نيز بايد بدانند ملتي که هنر ندارد مرده است و اگر ايران و نام بلندش تاکنون زنده مانده، به خاطر ذوق ملي مردم و هنرمندان فرهيخته آن بوده و هست. نظام جمهوري اسلامي وظيفه مند است تا آنجا که مي شود حرمت هنر و هنرمند را بيشتر نگاه دارد و نگذارد در تاريخ بنويسند که اين نظام سر دشمني با هنر به خصوص موسيقي معنوي ما داشته است. قوانين بايد بازنگري شود و همان گونه که در هزار و چهارصد سال در تمامي کشورهاي مسلمان جهان منطبق با زيست نوين زندگي تغيير کرده، بازنگري شود و کساني که با تعصب و چشمان بسته به اين هنر شريف نگاه مي کنند، تجديد نظر کنند. باشد که آن روز طلايي تحت توجهات همه رهبران بارز و سرآمد کشور ايران روزي از راه برسد. در انتها از خانواده مشکاتيان عزيز عذرخواهي مي کنم که به خاطر نبودنم در ايران نتوانستم به اين عزيزان داغديده به خصوص مادر گرامي و فرزندان شان تسليت گفته و در غم و اندوه آنها شرکت داشته باشم.
تقریبا با نمایش گسترده سمفونی دیشب برای اولین بار شاهد نمایش آلات موسیقی در تلویزیون بودیم از نظر من گام بزرگی است.
موسیقی را نجس و آن را حرام نمی دانند و تقریبا با نمایش گسترده سمفونی دیشب برای اولین بار شاهد نمایش آلات موسیقی در تلویزیون بودیم از نظر من گام بزرگی است.اینکه توانسته ام این را جا بیندازم که موسیقی می تواند در مسیر تعالی انسان حرکت کند و این موضوع لمس شود که مسئولین و جامعه به این باور رسیده اند که این یک حق طبیعی است که اگر باور داریم اینگونه است، باید در جای خودش قرار گیرد و برای همه مردم باشد و با تمام ملزوماتش پذیرفته شود. این برای من دستاورد بزرگی است، من این دستاورد را حاصل سی سال تلاشم می دانم البته ممکن است دیگرانی هم باشند که بگویند این حاصل تلاش ما بوده از نظر من اینکه حاصل تلاش چه کسانی بوده که قطعا حاصل یک فعالیت جمعی بوده، در درجه دوم اهمیت قرار دارد، نخست آنچه مهم است این است که 
احساس می کنیم موسیقی دارد جا و جایگاه واقعی خودش را پیدا می کند.
یری و رفع شود، من همین اقدام را هم از برکت این جریان آرام سی ساله در موسیقی می دانم.من همچنین خواستم که به هنرمندان و به ویژه فعالین عرصه موسیقی توجه بیشتری شود که امیدوارم این درخواست ها به موسیقی کمک کند.
یزی که در گذشته در خوشبینانه ترین حالتش در نماهای دور (لانگ شات) به تصویر کشیده می شد.در واقع دوربین تلویزیون در ارکست دیشب در میان نوازنده ها و از نزدیک حرکت می کرد و نوازنده های ما را در حالت طبیعی و هنگام اجراء با سازهایشان نمایش می داد، اهل موسیقی می دانند که این تحول بزرگی در حوزه نگاه رسانه ملی به موسیقی است.
اندیشه خیام الگوی زندگی پرویز مشکاتیان بود و
بالاخره به معشوقش رسید.
شد، همايون شجريان قطعهي «قاصدك» را اجرا كرد.
سانهاي به وجود آورد. دو فرزند او يادگارهاي او هستند و راه پدر را ادامه ميدهند و ما هميشه در وجود آنها، او را زنده خواهيم يافت.
قاحت تمام بر زبان راند. گویی اینکه مردم می دانند او از که سخن میگوید. گویی اینکه قبلا شناسه ای از این موسیقیدان به مردم داده شده بود که اینک از او سخن می گویند. جناب صدا و سیما!! مگر چقدر در شناساندن این استاد در زمان زندگیش ، کوشش کردی؟ کدام یک از مردم عادی توسط تو مشکاتیان را شناختند؟ آیا در چند دهه فعالیت مشکاتیان به اندازه چند ماه اخیر که جومونگ را به مردم شناساندی و از او تمجید و تجلیل کردی ، برای شناخت او نیز همتی کردی و وقعی گذاشتی؟ چرا بعد از مرگش از او می گویی؟ دیروز چند نفر از اساتید بطور واضح و آشکار بر تو و خطوطی که از آن پیروی میکنی تاختند. چرا فقط ازاستاد سریر و بیژنی مصاحبه کردی و گزینشی پخش نمودی؟ مرده پرستی تا چه حد؟ واضح بود که مشکاتیان یکی از مخالفان سرسخت این رسانه بود؟ پس اصلا نباید از او سخن میگفتی؟ حق نداشتی؟ هیچکس از رسانه دروغ نمی خواهد که به تمجید شخصی همچون مشکاتیان بپردازد که بیشترین ظلم بر او از سوی همین رسانه بود.
می آيد اين است که چرا بايد يک استاد موسيقی در سنی که به تکامل در هنر خود رسيده است به دليل وضعيت اسفبار موسيقی و نبود شرايط ارايه اثر هنری خانه نشين شود و از غصه دق کند.
در تالار وحدت تشكيل ميشود اما، اين اركستر امروز به چه روزي افتاده است؟ از آن زمان كدام هنرستان موسيقي تشكيل شده است؟ پس اين سوال مطرح است كه جاي حمايت مسوولان از موسيقي و موسيقي دانان چه ميشود؟اين صندليهايي كه مخصوص موسيقي كشور در نهادهاي مختلف است، هيچ خدمتي به موسيقي نكرده است و در اين ميان بزرگ مردي چون پرويز مشكاتيان ميميرد و اين سوال مطرح ميشود كه چه بر او گذشته كه بايد در اوج جواني دق مرگ شود؟چه اتفاقي در موسيقي ما در حال افتادن است؟ آيا فرهنگ موسيقي ايران زمين براي مديران اهميت دارد؟ آيا هر روز كه يكي از بزرگان موسيقي مقامي در گوشهي خانهاش دق ميكند، كسي دربارهي آنها حرفي ميزند؟ آيا ما امروز بر سر خاك حاج قربانها ميرويم و حواسمان به غلامحسين سمندري كه در حال مرگ است، هست؟ اين مرگها براي چه كسي مهم است؟ اينكه امروز بياييم در اينجا جمع شويم و بگوييم او استاد بزرگي بود، كافي نيست. زيرا اين جريان همچنان ادامه دارد.
ود تك تك شما حس كرده بود. براي من راحت نيست دربارهي كسي حرف بزنم كه امروز در ميان ما نيست. هر چند كه همهي ما معتقديم پرويز نمرده است.آثار او و يادش جاودانه است و معتقدم از بزرگترين ويژگيهاي او زلال بودن موسيقياش بود كه در دل مردم مينشست و بيشك اين بزرگترين مرحله براي يك هنرمند است كه آثارش بر دل مردم بنشيند. با پرويز از دوران نوجواني زندگي كرديم و باور نخواهيم كرد كه امروز اين زندگي از دست رفته است. او روح خود را فشرده كرد تا عصارهي وجودش اهميت يابد. پس ما با او وداع نميكنيم زيرا شما به
عنوان پشتيبانان موسيقي دل ما را گرم نگه ميداريد تا ما راه خود را ادامه دهيم.موسيقي بايد حرف خودش را باز كند و در اين مملكت زنده بماند و اگر شما نبوديد شايد اين موسيقي تا امروز خاموش شده بود.
