هر چند کیوان ساکت به صورت نه چندان خوشایندی زحمات دست اندرکاران خانه موسیقی را به منظور ثبت ردیف ایرانی در یونسکو ، بی فایده دانسته است، ولی منظور اصلی سخن وی، در اینکه گفته است، "هنوز متولیان فرهنگ و هنر کشور جایگاه والای موسیقی ایرانی را درک نکرده اند و با این حال ما آنرا در یونسکو ثبت کرده ایم"،کاملا درست وبجاست.

ساکت در سخنان خود اشاره کرد ه است موسیقی در کشور به عنوان یک ابزار سیاس مطرح است و به این وسیله عنوان نموده که این هنر والای ایرانی در دست نابخردان و در جهت مقاصد خاص بهره برداری می شود .

ساکت در ادامه بیان کرده است که جوانان ایرانی از موسیقی ملی خود به دلایل واضح که به مسئولین برمیگردد گریزان هستند ومی توان نتیجه گرفت به همین دلیل ثبت ردیفها در یونسکو نوعی دلخوشی کاذب به حساب می اید .

شجاعت و شهامت ساکت در زیر سوال بردن متولیان فرهنگی و جسارت وی در بیان حقایق ستودنی و عدم  قدردانی وی از متولیان خانه موسیقی که در این جهت تلاشهای فراوانی کردند قابل نکوهش و نوعی  تقابل با هنرمندانی همچون سریر و علیزاده و ... است .