بمناسبت هفته جهانی کودک
    همه بر این معتقد هستیم که بهترین وقت یادگیری موسیقی از دوران کودکی است. دوران کم سن و سال 4 تا 10 سالگی با ذهن قوی و آماده کودک ، عالی ترین زمان برای یادگیری مفاهیم بنیادی و اساسی موسیقی است . تغییر نگرش کودک به صداها و ایجاد ذهن خلاق و پویای وی می تواند به طور شگفت آوری در رشد و شکوفایی موسیقیایی وی موثر باشد . یادگیری نتها و ضربها  که اصلی ترین مطالب موسیقی است در این دوره بهتر از هر وقت دیگر میتواند صورت بگیرد .
    در دوره حاضر به اهمیت یادگیری موسیقی برای کودکان پی برده شده است . نمونه اش افزایش گسیل خانواده ها برای ثبت نام  کودکانشان در آموزشگاههای موسیقی است که حداقل نسبت به دو دهه گذشته چشمگیر تر  شده است .هر چند بسیاری از آنها بدون شناخت و فقط بر اساس یکسری شنیده ها اقدام به این کار کرده اند و پس از مدتی عطای کار را به لقای خویش خواهند بخشید و کودکشان را دوباره به منزل برخواهند گرداند ،  اما از این میان تعدادی باقی مانده و مسیر را ادامه میدهند .
    "بدون تردید بیشتر افراد  به موسیقی علاقه داشته  و توانایی یادگیری آواز خوانی و برخی نیز حتی نواختن ساز را کم و بیش دارا هستند. بخصوص هنگام نوجوانی این علاقه فطری برای یادگیری بیشتر جلوه میکند. بسیاری از پدران و مادران که در دوران کودکی و نوجوانی توفیق یادگرفتن یکی از شاخه های هنر موسیقی را نداشته اند، هم اکنون با علاقه به موسیقی گوش می دهند و در عوض سعی میکنند تا فرزندان خود را از فراگیری این هنرروح نواز محروم نکنند."
     اما مشکلات اساسی در این مسیر وجود دارد . آن بخشی که منظور اصلی من است و به این وبلاگ و محتوای اصلی آن ارتباط دارد راه یابی کودکان به موسیقی اصیلی ایرانی است . آموزشهای کنونی بر مبنای ارف نامگذاری شده است و بر اساس سازهایی همچون بلز و فلوت است . این سازها هر چند در یادگیری کودک بسیار مفید و موثر است  اما بر اساس متد غربی  است و معلوم نیست آیا روش کنونی آموزش می تواند کودک را به غیر از علاقه مندی به پیانو و گیتار و امثالهم او را به سوی سه تار و کمانچه و ضرب رهنمون سازد ؟
   و اما بخوانید از یک وضعیت تاسف بار  در همین عرصه  :
      کانون  پرورش کوکان و نوجوانان به عنوان اصلی ترین نهاد آموزش غیر درسی به کودکان ، دهها سال است بخش آموزش موسیقی را از کارهای خود جدا کرده است . این نهاد سالهاست به دلیل تفکر حاکم بر مدیریت آن ، در کنار آموزشهای فرهنگی و ادبی و هنری خود حاضر نشده است موسیقی را در زمره آموزشهای رایج به کودکان بگنجاند و تا کنون مهدهای کودک تنها مرجع برای آموزش کودکان بوده اند. سر انجام پس از سالها ، به تازگی دستورالعملی مبنی بر آموزش موسیقی به کودکان در  این ارگان  به تصویب رسید و گردانندگان و تصمیم گیرندگان نهایتا به این نتیجه رسیدند که موسیقی در افزایش بهره هوشی و استعداد کودکان دارای قابلیتهای فراوانی است . حال سوال اینجاست چگونه این نهاد میتواند پاسخگویی بسیاری از کودکانی باشد که سالها پیش دارای استعداد در امر موسیقی بوده اند و به دلایلی که ذکر شد از آن دریغ گردید؟ در هر صورت همین را هم به فال نیک میگیریم و همینکه مسئولین به نقش ارزنده موسیقی در تربیت کودکان رسیدند جای شکر دارد . تنها نکته اساسی این است که باید بیشترین راه آموزش موسیقی به کودکان  از هر طریقی که باشد بر مبنای موسیقی ملی ما باشد و به آن ختم شود . اگر هم افرادی وجود داشتند که به چیزی غیر از آن علاقمند شدند ایرادی ندارد .