وبلاگ بیداد را یک سال پیش در چنین روزهایی  ایجاد کردم . دو هدف اساسی جهت تاسیس این وبلاگ داشتم. یکی تقسیم دل نوشته ها و نظراتم با دیگران و دیگر، اشاعه و نشر موسیقی اصیل ایرانی در بین آنانکه علاقمند هستند و یا ممکن است در گشت و گذار در شبکه اینترنت به این آشیانه برسند و قدری توقف نمایند . هرچند بر اساس شمارش گر ، بازدید از این وبلاگ اندک  است  ، ولی مطمئن هستم آن قلیل افرادی که از این وبلاگ بازدید میکنند از دوستداران راستین و واقعی موسیقی اصیل هستند و قدری  هم علاقمند به قلم این حقیر.  به همین خاطر خرسندم که این افراد نه به سبب آنچه که وبلاگهای بسیار پربازدید در خود دارند (همچون وجود دانلود و  عکس و فیلم و..... ) بلکه به خاطر موسیقی اصیل و نوشته هایم اینجا را انتخاب کرده اند و به نظر من همین بیست ، سی نفری که بطور متوسط روزانه اینجا میایند برای من کافی است واین دلیل می تواند پاسخی باشد بر ،تذکر برخی دوستان که کم بودن شمار بازدید را متذکر می شوند . البته واقعا میتوان آمار را بالا برد  واین متضمن گذاشتن وقت  است. با به روز کردنهای مرتب ، گشت و گذار در دیگر وبلاگها و تبلیغ و معرفی  ، ثبت وبلاگ در برخی سرورها و مکانهای اینترنتی ، ارسال ایمیلهای متعدد به هزاران نفر  و ... میتوان وبلاگ را بیشتر معرفی کرد و آمار را بالا برد  . ولی واقعا برای من که هم امورات روزمره دارم و هم در سه کلاس مجزای موسیقی مشغول یادگیری هستم ، سخت و دشوار است . در همین جا نیز باید از کم بودن مطالب و به روز کردنهای دیر به دیر عذرخواهی کنم که همین مقدار نیز برای خودم غنیمت است و امیدوارم دوستان بپذیرند .
     در یکسال گذشته 75 متن نوشتم که بيشتر آن در خصوص نسل جدید و جوان موسیقی اصیل بود . در این وبلاگ بیشترین سعی من شناساندن نسل نو و جدید به دوستداران است . نوازندگان و خوانندگان جوانی که در روزهای زندگی ما با ما هم عصرند و معتقدم تعریف و تمجید بی پایان و بی حد و حصر از هنرمندان متوفی برای موسیقی اصیل کافی نیست و سرمایه های زنده و حاضر نباید در این گیر و دار نادیده گرفته شوند .
    بر مبنای خط مشی زندگی شخصی ام در محیط مجازی نیز  دوستان بارزی نداشتم که بخواهم از آنها نام ببرم . ولی دوستان نام آشنا ولی واقعی  که همیشه آمدند و سر زدند بسیار بودند که جا دارد از این عزیزان تشکر کنم  . و صد البته بسيار خرسندم از چند نفري از دوستان و بخصوص بانواني كه به سبب چند نوشته اي از من در خصوص خوانندگي ، اطلاعات و جوابهايي  را در مسنجر خواستار شدند و سعي كردم با بضاعتهايي كه در اين زمينه دارم راهنماي آنان باشم . همچنين در آخرين لحظاتي كه خواستم اين متن را در وبلاگ بگذارم ، نظر يكي از عزيزان با اسم رهگذر در انتهاي نظرات نوشته قبلي ، تواني را در من ايجاد كرد كه با خود بيانديشم واقعا اين قليل افرادي كه نوشته هاي مرا ميخوانند ، چقدر مشتاق ، صميمي و نكته سنج و دقيق خوان هستند. اين نظر باعث شد بيشتر متوجه شوم كه هستند افرادي كه حوصله كنند و برخلاف ديگران كه دنبال دانلود هستند ، وقت بگذارند و از آرشيو مطالب را مرور كنند و براي من همين افراد كافي هستند ، حتي اگر شمار بازديد كنندگان من بيشتر از تعداد انگشتان يك دست نباشد.
     در آخر اين متن جا دارد از زحمات آقاي امين اسدي ، از اقوام من ،  كه بنر بالاي وبلاگ را هنرمندانه طراحي كردند تشكر كنم و احساس علاقه ايشان را به موسيقي فاخر ، گرانقدر و ملي ايراني ارج بنهم . در پايان ذكر كنم كه خط مشي اين وبلاگ همچنان مطابق متني است كه بالای وبلاگ سمت چپ نوشته ام  و دیگر عرضی نیست جز سلامتی شما ....